Debiut

Ostatnio coraz częściej chodziło mi po głowie, aby założyć bloga. Od jakiegoś czasu poczytuję kilka i tak sobie pomyślałem, że dlaczego nie. Zawsze mogę prowadzić bloga jak najbardziej anonimowego, tak aby w razie czego pozostać "niezauważalnym". Czy mi się to uda, nie mam pojęcia.
Mam na imię Zamczuś... Nie, to nie jest moje prawdziwe imię, chociaż to jest jedno z popularniejszych w naszym kraju. Przynajmniej tak wyczytałem na internecie. Ale kiedyś tak mnie nazwała moja młodsza siostra, więc niech tak zostanie. Osobnik płci męskiej, jak oznajmiono dziesięć lat temu moim rodzicom. Na co dzień uczeń piątej klasy miejscowej podstawówki. Ósmy na liście klasowej. W sumie jeszcze w zeszłej klasie byłem dziewiąty, ale koleżanka przeprowadziła się w inne miejsce i zmieniła szkołę. Zostałem więc zdegradowany o miejsce niżej. Lubię język polski i historię, podoba mi się też geografia. Nie przepadam za to za matematyką i angielskim. Mam piątki, ale nie pałam do nich radością. 
Po lekcjach jestem raczej zwyczajnym dziesięciolatkiem. Lubię układać klocki Lego, grać w GTA, jeździć na rowerze, grać w piłkę z kolegami, czytać książki, czasami ułożę jakiś wiersz lub opowiadanie. Zastanawiam się, czy czasami tutaj jakiegoś nie opublikować. Od dwóch lat jestem ministrantem, od trzech - zuchem(w tym roku chyba awansuję na harcerza), więc biegam to na jedną, to na drugą zbiórkę. Innym razem kłócę się z młodszą siostrą, albo rodzicami. Mieszkamy w piętrowym bloku na jednej z tutejszych ulic.
W jednej z okolicznych wsi mieszkają moi dziadkowie, więc w czasie pomiędzy szkołą, a służeniem do Mszy świętej najczęściej jeździmy do nich na rowerach pomagać w wykopywaniu ziemniaków. Wcześniej, w sierpniu, też jeździliśmy - tyle że pomagać w żniwach. Podczas jednego z takich żwiniarskich dni ułożyłem nawet poniższy wiersz:

Żniwiarski łan
Żniwiarski łan łamie się w mojej dłoni,
niczym jesienny liść uschnięty na słońcu.
Złociste ziarno przelatuje przez palce,
padając na ziemię jak deszcz przelotny.
Pachnie w polu zboże, pachnie ścięta trawa,
skoszona suszy się w słońca płomieniach.
W stodole wysokiej młócąc świeże ziarno,
dziękuję Bogu za ten dar niezmierny.
Za dar białej mąki, za dar kromki chleba,
za dar polskich żniw, za dar pięknego nieba...